Weer eens een mooi sportweekend PDF Afdrukken

Mijn mooiste weekend van 2013 tot nu toe is ongetwijfeld het weekend van 25, 26, 27 januari. Het was dan ook het eerste weekend van het jaar dat ik echt lekker kon sporten. Iemand die de uitslag van de Finlandcross van 26 januari ziet, zal misschien zeggen dat ik toch niet zo’n superprestatie heb neergezet. 3e plaats achter Erwin Harmes en Job de Brouwer. Toch ben ik uitermate tevreden. Na weken kwakkelen met allerlei blessures en pijntjes, kwam ik de eerste week van het jaar niet verder dan af en toe een kort duurloopje waar ik forse knieklachten aan over hield. De week erna besloot ik helemaal niet te lopen en me met de enige sport bezig te houden waarbij ik geen klachten had: spinnen. Eind week 3 ging ik voor het eerst op de baan trainen. Nog niet voluit, maar het ging goed. De dagen erna hevige spierpijn, maar toch kwam ik in het weekend alweer tot een duurloop van 50 minuten. In week 4 kon ik op dinsdag weer iets intensiever trainen op de baan met wederom veel spierpijn tot gevolg. De rest van die week deed ik rustig aan met als doel te starten in de Finlandcross 

Mijn weekend begon vroeg; vrijdagmiddag nam ik vrij. Om thuis wat dingen op te ruimen en nog een uurtje te gaan schaatsen op natuurijs. Ik reed pas voor de tweede keer dit seizoen op natuurijs. Ik had steeds wat voetklachten en om die reden reed ik voor het eerst op andere schaatsschoenen. Deze zitten als gegoten en ik kon bijna geheel pijnvrij mijn kilometers maken op Westerschenge. Ondanks scheuren in het ijs genoot ik ontzettend. Er stond een matig oostenwindje en ik reed vanaf Sluis de Piet richting Eindewege. Ik kon een heel eind rijden en had dus de heenweg tegenwind. Op de stukken die er goed bijlagen reed ik fors door. Op en bepaald punt kon ik niet meer verder vanwege de ijskwaliteit. Op het laatste stuk waren weinig mensen. Het was muisstil en ik genoot van de natuur, hield de benen even nagenoeg stil. Door de lichte mist waren de rietkragen bedekt met rijp. Een fantastisch mooie omgeving. Een schaatser kwam me voorbij rijden. Ik ging zelf ook weer verder. Ik kon niet echt doorrijden vanwege scheuren. Een stukje verder werd het ijs weer beter en zette ik wat aan. Ik kon een mooie gelijkmatige slag maken en zweefde voor mijn gevoel langs de rietkragen. Het enige dat ik hoorde was het klappen van mijn schaatsen. Ik concentreerde me meer op mijn techniek en kreeg de druk meer achterop de schaatsen zodat ook het klappen minder werd. Ik vond op de één of andere manier dat ik hier niet teveel lawaai mocht maken. Al snel kwam de schaatser die me zojuist had ingehaald weer in zicht. We reden een ritme van 3 op 5; ik 3 slagen, hij 5. Ik reed hem voorbij en kwam weer wat meer in de drukte. Het laatste stuk richting Sluis de Piet was het beste stuk ijs. Hier zette ik extra aan. Ging wat dieper zitten, verkleinde de hoek in de knieën. De afzet bleef goed zijwaarts, de timing voelde perfect, iedere klap was raak. Voet recht naar voren bijzetten, zijwaarts afzetten met andere voet, ontspanbeen naar achter hangen, druk achterop standbeen houden, terugsturen, glijden, ontspanbeen terug halen en bijzetten, tegelijkertijd druk standbeen iets naar voren laten lopen, tot de bal van de voet, opnieuw zijwaarts afzetten. Ik denk dat schaatsen technisch gezien één van de meest complexe sporten is. Je moet aan zoveel dingen tegelijk denken. Vanmiddag ging alles vanzelf. Na 15 minuten had ik de hele ronde gereden. Ik reed er nog drie en ik vond het genoeg geweest, had ook nog een andere afspraak die middag. Maar mijn weekend was eigenlijk al geslaagd.

Na zeer geringe trainingsarbeid de laatste 4 weken was het de vraag hoe de vorm zou zijn. Ik had er natuurlijk geen hoge verwachtingen van maar ik was in ieder geval ontzettend blij dat ik na 31 december weer voor het eerst een wedstrijd kon lopen. ’s Morgens ging ik nog even boodschappen doen. Terwijl ik naar de supermarkt liep door de sneeuw, kreeg ik spontaan zin om te gaan rennen. Een goed voorteken.

Aan de start in Westdorpe stond een leuk startveld. In tegenstelling tot vorige jaren doen er aardig wat atleten mee voor de bovenste plaatsen in het circuit. De absolute Zeeuwse top is dan niet zo sterk vertegenwoordigd, maar in de breedte is het niveau gestegen. Deze keer waren ook Erwin Harmes, Job de Brouwer en Michel Schrier van de partij. Erwin was natuurlijk de grote favoriet, gezien zijn vorm de laatste weken. Job is iemand waar ik normaal gezien wel van win, zoals ook in december in de Inkelcross en in november bij de Warandecross en de Moerschanscross. Deze keer had ik niet de illusie dat dit zou lukken gezien mijn trainingsachterstand. Michel mist op dit moment trainings- en vooral wedstrijdritme, maar ik had hem pas op de baan zien trainen en verwachtte hem zeker vóór mij in de uitslag. Dan waren er ook nog wat voor mij onbekende Belgen waarvan later bleek dat de tegenstand niet bijzonder sterk was. Na het startschot ging Erwin er als een komeet vandoor. Job klampte even aan. Zelf startte ik op mijn eigen tempo en liep ik gelijk op de 3e plaats. Vlak achter mij liep Michel. Ik herkende het geluid van zijn ademhaling. Langzaamaan liep ik iets verder weg van Michel en kwam ik dichter bij Job in de buurt. Laatstgenoemde haalde ik in de 3e ronde in. Hij kon echter aanklampen en ik kreeg hem er niet af. In de laatste honderden meters had Job nog wat over en liep hij bij me weg. Het beste was er bij mij af, maar ik was ontzettend blij dat ik weer eens een wedstrijd had gelopen. Bovendien stond ik versteld van mijn 3e plaats. Als ik de komende weken langzaamaan mijn trainingsarbeid kan intensiveren en uitbreiden, verwacht ik komend voorjaar in een uitstekende conditie te zijn. En dat is ook wel belangrijk met een baby op komst….

 
Joomla templates by a4joomla