Nordic Walking Poppendammeroute Afdrukken

We hebben er zin in gekregen. De vorige tocht van veertien dagen geleden was een succes gebleken, dus willen er nu nog meer deelnemen aan de nieuwe zondagochtend tocht. Dit keer heeft Hanny op zich genomen om een tocht uit te zetten van rond 9 kilometer.

 

Zoals meerderen van de Nordic Walking groep is Hanny geboren in de eerste helft van de vorige eeuw ; zij komt niet uit de stad maar van het platteland van Walcheren en weet daar dan ook heel goed de weg. Samen met haar zus Nel is een route gepland en gefietst ( dus de afstand kon exact worden opgemeten) in de Kromme hoeke .
“Kromme hoeke “ niemand weet natuurlijk waar dat precies ligt, maar dat hindert niet want Hanny heeft een kaartje gemaakt , zodat we niet kunnen verdwalen en laat vervolgens de gehele boel thuis op tafel liggen. Dus geen route kaarten, maar zoals gewoonlijk had Astrid dit min of meer voorzien en had nog even gauw thuis een paar routekaartjes gekopieerd.

Zoals meestal is het verzamelen bij de Kanovijver. In verband met het aantal deelnemers zal naast de gebruikelijke chauffeurs als Astrid, Els en ondergetekende, Karin dit keer rijden. Maar Karin woont hier nog maar net en weet nog niet goed de weg in deze omgeving en omdat zij niet van hardrijden houdt zegt ze tegen mij “ ik rij wel achter jou aan “ ( zij dacht natuurlijk die loopt niet zo snel dus zal hij ook wel rijden als een oude man.)

De start is bij de Kapel van Hogelande. Het weer kan de laatste tijd niet stuk ,  we hebben een heldere hemel met een fel schijnende zon en het zicht over het platteland van Walcheren, waar de koeien, paarden en schapen staan te grazen, geeft een ieder een vredig gevoel.
In het veld wordt menige fel gekleurde fazant waargenomen en af en toe zien we een reiger in de verbrede sloten staan vissen. Het bloeiende pijpenkruid verhoogt het gevoel van de lente. Taferelen om geheel tot rust te komen en zal zeker Corry van Juul goed doen. Het is goed dat zij er weer eens bij is want met de gezondheid van Juul wil het nog niet echt goed vlotten en dat geeft natuurlijk heel veel spanningen.

De eerste boerderij die we passeren heet “ Heul zicht” . Heul zicht ? Ik zie niets bijzonders in de wijde omgeving en vraag dus aan Hanny “ Heul zicht waar slaat dat op?”
Oh dat ; daar woonde vroeger mijn vriendin.
Ja dat kan best, maar dat is nog geen antwoord op mijn vraag.
Eh nou gewoon, vroeger waren de wegen hier nog niet geasfalteerd en liep er een zandweggetje daar aan de overkant met een heule.
Ja maar wat is nou een heule?
Oh dat is een watertje met een bruggetje erover. Wisten jullie dat?

Even verderop komen we voorbij het ouderlijk huis waar Hanny en Nel hun prille jeugd doorbrachten en gaan vervolgens op weg naar het verste punt van de route n.l. Mariekerke. De boerderijen die we passeren zien er allemaal zeer verzorgt uit, goed onderhouden en keurig opgeruimde erven. De tuinen staan volop in bloei en bij één ervan staat een schitterende Gouden regen.

Het tempo bij ons zit er goed in, terwijl op de minicampings die we passeren het leven nog maar net op gang begint te komen. Het aantal minicampings heeft een enorm vlucht genomen en is voor de boeren een welkome aanvulling van hun inkomen. Ik weet wel dat er veel oud kapitaal bij de boeren zit, maar als ik kijk naar het aantal nieuwe stallen, het machinepark etc. dan wordt er door hen toch behoorlijk geïnvesteerd, dus zal het met het gemiddelde inkomen wel meevallen.

Mariekerke is een lieflijk gehucht maar voor ons is het jammer dat de kaasboerderij op zondag dicht is en omdat er verder ook geen alternatief is hebben we geen behoorlijke rustpauze.De tocht wordt met een sterke koude tegenwind ( windkracht 4 tot 5 Bf.) vervolgt over de Mariekerkseweg , alvorens we weer een beetje de luwte van de Krommehoekseweg kunnen opzoeken. Het is hier wel lekker lopen met aan je rechter zijde uitzicht op de duinen die ons eiland beschermen tegen de zee. Om de bocht van de weg komt een rijtuigje met twee prachtige zwarte paarden aangereden en even wanen we ons inderdaad aan het begin van de vorige eeuw.

Helaas zijn de laatste twee kilometers voor ondergetekende net iets te veel van het goede. De sterke koude tegenwind en het te kort aan rust breekt me dan ook behoorlijk op en langzaam maar zeker gaat de kaars uit. De afstand tussen de groep en mij wordt steeds groter en ik moet regelmatig rusten om op adem te komen. Maar ik behoef de laatste kilometer niet meer te zwoegen want inmiddels is de groep weer bij de auto’s aangekomen en komt Els me met de auto tegemoet.

Gelukkig vinden we bij de Kapel onze rust op het kerkhof ; waar we onze meegenomen boterhammen met koffie of thee goed laten smaken.

Al met al was het weer een geslaagde tocht .

Tot slot wensen wij Eveline en Juul een voorspoedig herstel en Corry heel veel sterke in de komende tijd.

Wim Huis in’t Veld.

annyHHH