Fietstocht Nordic Walking Hemelvaartsdag 2011 Afdrukken

Het groepje van de Nordic Walkers is in een tijdsbestek van ruim drie jaar een hecht ploegje geworden. Op Hemelvaartsdag is het traditie om te gaan douwtrappen om 6 uur ’s ochtends, maar dat is voor de Nordic Walkers veel te vroeg. Het gros denkt ik heb vroeger al vroeg genoeg mijn bed uit gemoeten en komen, nu ze gepensioneerd zijn, pas tussen 8.00 en 9.00 uur uit de veren. We gaan met Hemelvaartsdag fietsen, maar vertrekken dan pas op het gebruikelijke tijdstip van 9.30 uur vanaf de Kanovijver.

Er zijn door de dames twee echtgenotes gestrikt om ook mee te rijden , n.l. Adrie e.v. Nellie en Joop e.v. Eveline. Beide heren staan eenmaal in de week samen om de biljarttafel te draaien om drie ballen tegen elkaar te krijgen en zullen nu hun andere kunsten vertonen.

Iedereen heeft zo zijn eigen manier van voorbereiding van een dergelijke fietsdag. Neem nou Nel, die heeft niet altijd evenveel energie en kon waarschijnlijk met die gedachte afgelopen nacht niet goed slapen. De vriendin die op dit moment bij haar logeert bevestigde dat Nel onrustig was maar niet snurkt , maar ze had haar wel horen slapen ( vat je ‘m ? )
Nee dan Antje, de oudste van de groep, ruim 80 jaar. Heeft nergens last van en slaapt als een roos. Is vanochtend eerst in haar badjas van huis naar het strand bij de Oprit gelopen en heeft daar haar dagelijkse duik in de Westerschelde genomen. Vandaag heeft ze alleen gedoken en niet gezwommen want er stond te veel wind , maar met klem verzekert ze mij dat het hartstikke lekker was. Nu zwemmen in de Westerschelde, ik moet er niet aan denken. Maar volgens haar is de temperatuur van het water wel 15 of 16 graden, ze weet het niet precies maar vindt het “gewoon heerlijk” en fietst vandaag vervolgens de rit van bijna 60 km gewoon mee.

We fietsen via het Jaagpad naar Middelburg om Astrid op te pikken bij het gebouw van Rijkswaterstaat. Misschien heeft ze te lang op ons staan wachten of werkt het water van het kanaal op haar blaas, ik weet het niet , maar als wij arriveren moet ze eerst voor een sanitaire stop naar huis. Joost vraagt verschrikt of we al terug zijn, want hij dacht vandaag een vrije dag te hebben om eens naar de markt te gaan, want dat was immers ook al lang geleden.

Via diverse Middelburgse straatjes waar nog nooit iemand van de groep geweest was wordt de tocht richting Oostkapelle vervolgt. Op de open Zandvoortseweg is het genieten van de vele weidevogels die op het land schuil gaan. Tussen de grauwe ganzen loopt een trotse moeder Kolgas met haar jongen. De zwaluwen scheren door de lucht op zoek naar insecten en een vlucht wilde eenden zoekt het beetje water dat er nog staat op. Ik zie een kraai aan de rand van de akkers rondvliegen, maar als hij in de buurt van een nest met jonge kieviten komt krijgt hij het aan de stok met de ouder. Onder het uiten van angstaanjagende geluiden stort de kievit als een kamikaze piloot op de kraai. Keer op keer worden de duikvluchten uitgevoerd, waarna de kraai toch de aftocht blaast.

Tussen het gewas zie ik twee hazen in elkaar gedoken met grote ogen naar ons kijken; buik tegen de grond, de een heeft zijn oren recht op staan en de ander heeft ze plat over zijn kop gelegd om maar zo klein mogelijk te zijn.

We slaan af om via de beschutte B-wegen naar onze eerste stopplaats te rijden. Gelukkig is de picknicktafel in de buurt van Oostkapelle niet bezet en kunnen we genieten van onze eerste rustpauze. Iedereen stapt normaal af met uitzondering van ondergetekende die meent eerst op de grond te moeten gaan liggen alvorens aan te schuiven. Dit schijnt een beetje de gewoonte te gaan worden want op onze laatste wandeltocht viel ik ook al achterover van mijn kruk, om vervolgens via een nette koprol achterwaarts weer overeind te komen. Ik moet dat toch eens met mijn huisarts bespreken.
 
Diverse dames hebben een thermoskruik koffie meegenomen, want zonder dit donker bruine vocht kunnen we immers niet leven. Terwijl we heerlijk onze eerste boterham eten, stoppen diverse keren groepjes fietsers op korte afstand van ons. Met jaloerse blikken wachten zij in de hoop dat de picknicktafel vrij komt, maar men treft het niet want wij hebben alle tijd van de wereld.
 
Via het bos van de Manteling rijden we naar het restaurant van museum Terra Maris , dat gelegen is naast Kasteel Westhove  In het zonnetje wordt genoten van de koffie en thee met uiteraard gebak of bolus. We nemen ruim de tijd want in groepsverband is het immers belangrijk om de gebeurtenissen van alledag met elkaar uit te wisselen en waarom zouden we ons druk maken. De zon staat hoog aan de hemel en we hebben nog een mooie tocht voor de boeg.

Het plan is om via Domburg naar Westkapelle te gaan. In Domburg rijden we langs een onderhanden bouwproject van Bouwgroep Peeters waar kort geleden een kraan is gemonteerd van 45 mtr. hoogte. Dat is niet zo hoog als de kraan welke indertijd bij de Sardijntoren is gebruikt, maar die machinist ging met een lift naar zijn cabine, terwijl de kraanmachinist in Domburg tenminste viermaal per dag gewoon via de ( beveiligde ) laddertjes op en neer gaat. Ik ben er van overtuigd dat je dan een goede conditie moet hebben. Hij kan de kraan ook vanaf de grond bedienen maar heeft dan minder zicht op de last die immers niet stil hangt maar ook nog uitzwaait en kiest dus voor de dagelijkse conditietest. Ik denk niet dat hij ’s avonds nog een stukje gaat trainen voor b.v. de kustmarathon. Moet ik toch eens aan Joost vragen.

Buiten Domburg en na de golfbaan volgt er een korte klim om de nieuwe buitendijkse weg te bereiken. Deze weg is pas twee jaar terug aangelegd in het kader van de kustbeveiliging. Hierbij zijn de duinen afgetopt om het vrijgekomen zand vervolgens te gebruiken voor de verbreding van de dijk aan de onderkant.
 
Boven hebben we een schitterend uitzicht over de Noordzee en met de wind in de rug gaan we rustig peddelend richting Westkapelle. Langs de Westkappelse dijk is het druk met sportvissers, immers de geep is weer onder de kust. De meeuwen maken gebruik van de thermiek welke boven de dijk aanwezig is en scheren vlak boven het talud. Ik kan me indenken dat zweefvliegers hoog in de lucht , niet gestoord door een mobile of MP3 en met het uitzicht over het landschap onder zich, zalige momenten beleven en zich dicht bij de hemel wanen.

Inmiddels is het tijd geworden om bij de frietboer op het dorpsplein van Westkapelle onze lunch te gebruiken.

Als we weer opstappen besluiten we niet langs de kust te rijden vanwege de drukte en het toch vrij smalle fietspad, maar Walcheren dwars over te steken. Kijk op zulke momenten is het een uitkomst dat we Hanny in de groep hebben, zij kent immers het eiland op haar duimpje. De route loopt via Meliskerke , Biggekerke, Koudekerke naar huis. Buiten Westkapelle neemt 95% direct de weg naar Meliskerke , maar Hanny dirigeert ons gelijk rechtsaf te slaan en de Poppendamseweg te nemen. De koude tegenwind zorgt er voor dat menigeen iets extra’s aantrekt , doch zodra we weer afslaan en de wind in de rug krijgen scheelt het voor het gevoel tenminste 10 graden, dus worden de nodige kledingstukken weer uitgetrokken. Het zonnetje op de kop , windje in de rug , rustig peddelen en een potje ouwehoeren ; het leven ziet er dan zeer aangenaam uit. Was het land een maand terug nog eentonig donker gekleurd nu zie je een geschakeerd landschap met diverse kleuren groen van opgekomen gewas , zoals aardappelen , mais en graan. Tussendoor zie je een veld met diep blauwe Lupinen en een veld vel gele begonia’s of andere bloemen.

Als we Biggekerke binnenrijden wordt na het dorpsplein de weg binnendoor naar Koudekerke genomen richting Breeweg. Hier scheiden de wegens zich, een groepje Middelburgers slaat links af en de Vlissingers gaan rechtdoor. Thuis gekomen zie ik op mijn fietscomputer dat Margreet en ik die dag 59 km hebben afgelegd. Dat zal iets meer zijn dan de andere deelnemers omdat wij ’s ochtends vanuit Middelburg eerst naar de Kanovijver in Vlissingen zijn gereden (miscommunicatie), om vervolgens weer terug te rijden naar Middelburg om Astrid op te halen. Geheel niet belangrijk want we hebben met z’n allen een schitterende en gezellige dag gehad.

Thuisgekomen besluit ik in een luie stoel op ons terras nog even na te genieten. Hierbij wordt het genot nog eens extra geaccentueerd door de rondvliegende mussen en onze huismerel. Zij hebben gezien dat we weer thuis zijn en weten dat Margreet hen altijd verwent met wat brood en zaad. Normaal voederen we niet in de zomer, maar nu het zo droog is hebben de vogels toch wel moeite om het nodige voedsel te vinden om hun jongen groot te brengen.

Bij het journaal word ik weer geconfronteerd met de dagelijkse realiteit; Willem Duys is op 82 jarige leeftijd overleden. Voor velen van ons is een TV en radio grootheid heengegaan, die vooral bekend was vanwege zijn presentaties van “ Voor de vuist weg” en “ Muziekmozaïek”. Als ik ’s avonds bij het programma van Knevel en van de Brink hoor dat Pearl nog nooit van de man gehoord heeft, word ik toch een beetje melancholiek. Het is nog laat geworden, doordat we na 12 uur nog naar de “In memoriam van Willem Duys” hebben gekeken.

 
Wim Huis in’t Veld.